Het is vandaag druk in onze tuin. De tuinaannemer is begonnen met het opruimen van al het puin dat her en der verspreid ligt, allemaal afbraakpuin. Puin dat er al ligt sinds we in 1995 ons huisje kochten en lichtjes verbouwden. En ook het puin dat er opgehoopt ligt sinds we aan onze 'grote' verbouwingen bezig zijn. Nu alle afbraakwerken achter de rug zijn, maken we ineens komaf met al die ellende. Onze tuin zal er nadien een heel stuk properder uitzien. En terug groter waarschijnlijk. Dan kan ik al stilletjes beginnen dromen over hoe ik hem kan inrichten. Als er iemand een goeie en mooie site over tuinen weet, waar ik inspiratie kan opdoen, laat hem dan maar hier achter ...
'k Heb een nieuw speeltje ontdekt. De vraag van de week. Omdat ik nogal nieuwsgierig van aard ben weet ik graag vanalles over iedereen. Deze week zou ik graag te weten komen of er hier honden- of kattenmensen komen piepen. Het stemformuliertje is te vinden rechts bovenaan. Laat jullie maar gaan ...
De laatste dagen ben ik moe, echt moe, ik zou al staande kunnen slapen. Nu hoor ik wel meer mensen klagen over dit probleem, dus laten we het 'de tijd van het jaar' noemen, of 'het vallen van de bladeren' ofzo. Er zou een machientje moeten bestaan waarmee je op enkele uurtjes tijd je batterijen van je lijf weer kan opladen. Is dit misschien een gat in de markt ? Spijtig genoeg ben ik zelf niet wetenschappelijk genoeg bedeeld met de nodige hersencellen om het zelf uit te vinden, dus als er iemand onder jullie zich geroepen voelt ! Er komt me spontaan een idee voor ogen. Als ik nu eens twee vingers in een stopcontact steek, zou ik dan niet opgeladen geraken ? Beter maar niet proberen zeker ...
Aan iedereen nog een fijne zaterdagavond en een rustige zondag gewenst !
'k Heb vandaag de verpakking, die nog aan onze nieuwe radiators hing, eraf gedaan. 't Begint toch stillekesaan wat kil te worden in huis, zonder verwarming. Niet dat ik snel last heb van de koude, maar mijn lievelingen durven toch al eens te klagen over de temperatuur. De verpakking lag nog maar net op een hoopje op de grond, of wie kwam daar al dankbaar gebruik maken van de kartonnen ligbank ? Inderdaad ...
Gisteren, toen ik onze brievenbus leegmaakte, viel mijn oog al direct op een brief met een blauw logo en daaronder in mooie blauwe letters: Politie. Daar wij geen van allen een innige correspondentie onderhouden, of fanmail verwachten van de arm der wet, moest het wel gaan om een ernstig geval. Achter het venstertje zag ik de naam van manlief, dus ik was al gezuiverd van elke beschuldiging. Nu had ik, natuurlijk, al dadelijk door welke soort vlieg er aan de lamp kleefde: de flitsvlieg ! Manlief reed een 'gecorrigeerde' snelheid van 62 km per uur, waar hij eigenlijk maar 50 km per uur mocht rijden. Die flitsvlieg kost ons 60 euro. 'k Ga toch 'ns in mijn kasten kijken of ik geen anti-flitsvliegenspray kan vinden ...
Onze hond Gitan is voorlopig aan de beterhand. Zijn duizeligheid lijkt bijna helemaal verdwenen te zijn, waardoor hij weer veel steviger op z'n poten staat. Blijkbaar missen de medicijnen hun uitwerking niet. Gelukkig maar, want deze keer hield ik m'n hart vast, het zag er allemaal ernstig uit. Het is en blijft een oude hond, 14 jaar is een gezegende leeftijd, en daardoor durf ik niet echt heel optimistisch te zijn. Mijn traantjes vloeien als ik denk aan de dag dat we hem zullen moeten afgeven. Maar ik hoop, uit de grond van m'n hart, dat we hem nog een hele tijd mogen zien rondkwispelen ...
Als de herfst verderdoet zoals hij nu bezig is, mag hij voor mij nog lang blijven duren. Wat een heerlijk weer. Misschien krijgt de zon wat schuldgevoelens over het zwakke zomertje en wil ze nu nog wat goeie punten behalen. Laat maar komen, zou ik zo zeggen ...
Ik kijk op de kalender, en besef dat de tijd toch snel vooruit gaat. Morgen begint de herfst. De seizoenen volgen elkaar in een razend tempo op. 'k Vraag me enkel af waar de zomer dit jaar gebleven is ...
Ik zie enorm graag dieren, we hebben thuis dan ook 1 hond, 2 poezen, een aantal aquariumvissen en 2 waterschildpadden. Ook nog enkele spinnen waarschijnlijk, maar daar heb ik niet zo'n hechte band mee. Alles is leuk en tof, totdat je dier problemen krijgt met de gezondheid natuurlijk.
Sinds gisteren heeft onze Collie Gitan last van plotse stoornissen van z'n evenwicht. Hij staat heel onvast op z'n poten en valt om de haverklap neer. Eerst dachten we dat zijn reuma-toestand plots was verergerd. We hebben de dierenarts langs laten komen en die heeft hem een prikje gegeven met pijnstillende en ontstekingswerende medicatie. Even nadat de arts vertrokken was, begon Gitan zijn kop schuin te houden. Vreemd, maar op dat moment dacht ik dan weer dat hij misschien iets in z'n oor had dat mis was. Vanmorgen was er eigenlijk nog geen verbetering, dus m'n schrik begon al op te komen, dat het misschien wel eens iets veel ernstigers zou kunnen zijn. Op 't werk heb ik een halve dag verlof genomen en heb een afspraak gemaakt bij de dierenkliniek. Die vonden het beter dat ik zelf met Gitan langskwam, dan konden ze hem beter onderzoeken dan wanneer ze op huisbezoek kwamen. Allemaal gemakkelijk gezegd, maar het is niet simpel om een 14 jarige, aan reuma lijdende hond met serieuze evenwichtsstoornissen die bijna 30 kilo weegt op de achterbank van een autootje te krijgen. Enfin, het is me uiteindelijk gelukt. De arts is dan tot de vaststelling gekomen dat Gitan lijdt aan het 'Geriatrisch vestibulair syndroom'. Een redelijk ingewikkelde benaming die eigenlijk wil zeggen dat hij heel erge evenwichtsstoornissen heeft, door een soort foutje in de hersenen, maar dat was dus al duidelijk. Omdat hij gisteren die spuit gehad heeft kunnen we zondagmorgen pas beginnen met de nieuwe medicatie. Hopelijk is hij er dan weer snel van af en wordt hij weer 'de oude'. Gelukkig is het niet echt heel erg ernstig, want mijn innerlijk emotionele ik begon al te vrezen voor zoiets als een hersentumor en andere levensbedreigende situaties. Mijn traantjes zijn dan ook vandaag al diverse malen beginnen te stromen. Maar hij komt er wel doorheen. Hij zal alleen enkele dagen moeten verderstrompelen met het gevoel dat heel de wereld ronddraait en hijzelf in de tegengestelde richting mee rondzweeft ...
Mijn hele verdere leven wil ik poezen om me heen, dan ben ik nooit zo helemaal alleen. En als ik s' avonds thuiskom, al is 't midden in de nacht, dan is er altijd iets dat op me wacht. Een iets dat staat te spinnen en dat warm is en dat leeft, geen mens ter wereld kun je zo volledig voor je winnen,
Oef, er komt weer geluid uit m'n autootje. De vriendelijke man van Touring heeft mijn hem terug in orde gebracht. De weigering om gisteren te starten lag aan een kapotte batterij, zoals we al wel dachten. Bedankt, vriendelijke man ...
Vanmorgen stapte ik in de auto, stak de sleutel in het contactslot, draaide aan de sleutel en kwam toen tot de ontdekking dat er weinig of geen geluid vanonder de motorkap vandaan kwam. Alle lichtjes begonnen te branden, maar na elke startpoging vielen alle lichtjes weer uit. Na enkele keren proberen heb ik het maar opgegeven.
Gelukkig moet ik vandaag niet gaan werken. Dochterlief heb ik met de fiets naar school gebracht en ben daarna doorgereden naar de bank. Da's niet echt ver, maar voor een ongetrainde ik, is het een zware beproeving. Het was redelijk koud, maar het zweet kwam al snel uit alle poriën. 'k Ben blij dat ik weer thuis ben geraakt. 'k Ga me zodadelijk in de zetel nestelen met een warme kop koffie. Kwestie van een beetje terug 'op peil' te geraken ...
Ten huize Mamapippa wordt er graag en lekker gesmuld. Diegenen die mij persoonlijk kennen zullen daar zeker niet aan twijfelen, gezien mijn redelijk 'rondlijvige' lichaam. 'k Zou trouwens eens dringend mijn Weight Watchers boekjes in handen moeten nemen en tot daden overgaan...
Enfin, vanmiddag waren er broodjes met verschillende soorten kazen voorzien. En plots kwam er een vraag in mij op: hoe kun je in godsnaam zien of schimmelkaas niet beschimmeld is ? Ik zat met m'n handen in m'n haar, want aan de zijkant van de Cambozola was er duidelijk schimmel zichtbaar. Na de houdbaarheidsdatum te hebben gecontroleerd, kwam ik tot de min of meer geruststellende vaststelling dat het om heel verse kaas ging, maar toch... Middenin de kaas vind ik dat allemaal lekker, maar aan de zijkanten ? Ik heb de randen er dan maar vakkundig afgesneden en de rest hebben we smakelijk opgegeten. Hopelijk gaan we er geen voedselvergiftiging aan overhouden. Als er hier de volgende dagen geen berichtjes meer verschijnen weten jullie waarom ...
Zonet belandde in mijn mailbox het volgende berichtje:
Scientists have finally discovered what's wrong with the male brain !!!! : On the left side, there is nothing right, and on the right side, there is nothing left ...
Mijn oprechte excuses voor de mannelijke lezers, maar zo'n uitspraken laten een prettige glimlach op mijn gezicht verschijnen.
(Elke gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval ...)
Oef, 't weekend is begonnen...altijd weer een leuk moment ! Aan iedereen een prettig, rustig en tof weekend gewenst !
Joepie, joepie, joepie, vandaag is de laatste hand gelegd aan het sanitaire gedeelte van onze badkamer. Nieuwsgierige lezertjes zijn altijd welkom op onze verbouwingsblog !
Ik kan me soms toch zoveel zorgen maken om niks ... Mijn dochtertje loopt al een tijdje rond met een klein knobbeltje op haar ooglid. Ik dacht dat het om een zweertje of pukkeltje ging, dus maakte ik me aanvankelijk geen zorgen. Maar dat knobbeltje bleef, en af en toe werd haar oog redelijk opgezwollen. En op zo'n momenten begin ik dan vanalles te denken. "Het zal toch geen ernstig gezwelletje zijn, ... oei misschien komt er een operatie van, ... ojee, wie weet wat het is ..." Vandaag dus (een beetje ongerust) met haar naar de dokter. Die kijkt even naar haar oogje en wat blijkt, het is een simpel, eenvoudig 'weenoogje'. De correcte medische term ken ik er niet van, maar het gaat dus, zoals we eerst dachten, om een soort van zweertje, maar dan aan de binnenkant van haar ooglid. Wat een opluchting. Een moederhart is toch zo snel uit evenwicht te brengen ...
Zouden sommige mensen dan echt geen verstand hebben ? Ik vraag het me soms af. Gisteren en vandaag zijn ze in ons huis nieuwe centrale verwarming komen leggen. De mannen zijn harde werkers, niks op aan te merken. Tot daar dus ook nog niks aan de hand.
Wij zitten hier met een hond, braaf, maar net zoals elke andere, niet te vertrouwen bij vreemdelingen. En we zitten hier met twee schatten van katten. Die katten zijn 'binnenkatten'. Ze mogen niet naar buiten, omdat we aan een drukke steenweg wonen, waar de auto's voorbij razen. Dus hadden we alle dieren in de kamer gezet en de deur op slot gedaan. Dit was ook duidelijk verteld aan de chauffage-heren. Vlak voor mijn man onze dochter van school ging halen, vraagt hij nog duidelijk aan hen of ze verder kunnen, zonder in de kamer te moeten zijn. "Jaja, geen probleem". Ge hoort het al aankomen ... Toen man en dochterlief thuiskwamen, lag de hond rustig in de keuken te slapen, zat Pippa in het 'chauffagekot' te snuffelen en van Floris was geen spoor meer te bekennen. Drama voor dochterlief, hartkloppingen voor manlief. Nu vraag ik mij echt af waarom die chauffagevent het in zijn hoofd haalt om de sleutel van de kamer te zoeken (want hij lag niet op een voor de hand liggende plaats) en waarom hij die dieren uit de kamer laat ... Wetende dat de katten absoluut niet naar buiten mogen. Enfin, man- en dochterlief hebben heel de tuin afgezocht, bij de buren gaan vragen of ze een rosse kat hadden gezien, het huis ondersteboven gehaald. Geen Floris ... De tranen van dochterlief hadden ondertussen al hysterische proporties aangenomen, wanneer ze in de kamer nog een kijkje ging nemen. En wie komt daar, nietsvermoedend, achter het hoekje kijken ? Inderdaad, Floris ... Opluchting, tranen, maar nu van geluk.
Ik weet niet wat ik had gedaan moest Floris, door de stomme schuld van zo'n werkman verdwenen zijn, of ergens platgereden op de baan liggen. Het zal waarschijnlijk niks moois of beleefds geweest zijn. En alhoewel het echt goede werkmannen zijn, ik vertrouw ze voor geen haar meer. Mijn diertjes zijn me veel te lief daarvoor ...
Het is al wel weer een tijdje geleden dat dochterlief haar Eerste Communie deed (25.05.2006), maar het is een leuk tijdverdrijf om de fotootjes van toen eens onder handen te nemen. Zeker op zo'n druilerige zondag als vandaag. Hier is het resultaat:
Vandaag waren we uitgenodigd op de babyborrel van Geike, mijn nichtjes dochtertje. Oh, mijn moederhartje smelt als ik zo'n schattig baby'tje in mijn armen hou. Op zo'n moment heb ik eigenlijk wel een beetje spijt dat we nooit aan een tweede kindje begonnen zijn. Want dat lijkt mij het ideale gezinnentje: papa, mama en twee kindjes, liefst dan nog een jongen en een meisje. Maar ja, bij de pogingen om ons eerste spruitje op de wereld te zetten, is de natuur niet echt lief geweest voor ons: miskraam, zwangerschapsvergiftiging en uiteindelijk ons meisje dat bijna 7 weken te vroeg geboren werd. Gelukkig was alles met haar helemaal in orde en zijn er verder geen verwikkelingen meer geweest. Maar het heeft toch allemaal sporen nagelaten in mijn tere hartje. Vandaar onze beslissing om het bij eentje te houden. Dus nu profiteer ik van de momenten dat er baby'tjes in de familie worden geboren, om zo af en toe nog eens zo'n klein lief mini-mensje in m'n armen te nemen. Een voordeel van baby'tjes 'op een ander' is natuurlijk wel dat je de huilbuien en de slapeloze nachten er niet bij moet nemen. En dat is ook al veel waard hè ...
Geloven jullie in reïncarnatie ? Ik niet echt. Tot ik een site tegenkwam waarop je kon laten berekenen wie, wat en waar je was in een vorig leven. Zoiets moet je toch uitproberen. En zeker als je, zoals ik, een klein beetje heel nieuwsgierig bent ...
Ik was (gelukkig) een vrouw, geboren in Siberië omstreeks 1025. Ik oefende het beroep uit van handenarbeidster. Ik reisde graag en hield ervan dingen te onderzoeken. Hetgeen ik onbewust zou hebben geleerd uit mijn vorige leven is om mezelf te bekommeren om de zwakken en de behoeftigen.
Waarschijnlijk (zelfs heel erg waarschijnlijk) is dit allemaal zever, maar het feit dat ik in Siberië zou hebben geleefd, verklaart wel waarom ik het in mijn huidige leven steeds veel te warm heb overal ...
Ben je benieuwd naar je vorig leven ? Laat het hier uitpluizen ...
Volgens wetenschappers worden we met z'n allen steeds dommer. Of zijn het de wetenschappers die dommer worden, waardoor ze denken dat wij dommer worden ?
Hoog tijd om de hersencellen te trainen vooraleer het te laat is:
'k Las net een artikel op "Het Belang van Limburg" waarin vermeld wordt dat overgewicht niet ongezond is. Personen met overgewicht zouden zelfs een lager sterfterisico hebben dan hun niet-met-overgewicht-sleurende medemensen. Geef nu toe, wat moet ne mens nu nog geloven. Ben ik dan toch goed bezig ?
Met het fototoestel in de hand, ben ik eens een kijkje gaan nemen in de tuin. Erg veel valt er nu ook weer niet te zien. Onze tuin moet namelijk helemaal opnieuw aangelegd worden. Maar dat is een werkje voor later, als onze verbouwingen aan het huis achter de rug zijn (en dat zal nog wel een tijdje duren ...).
Wat me opviel was dat de eerste tekenen van de herfst al duidelijk zichtbaar worden. Enkele blaadjes van de Amberboom vertonen al hun rode kleur. En de bloemen van de Viburnum beginnen volop te verschijnen. Wat is de natuur toch prachtig ...
"Een leven zonder dromen, is als een tuin zonder bloemen ..." (door G. Beese)
Als ik iets op deze blog zet waarop ik geen recht heb, laat het me dan weten. Ik verwijder dan onmiddellijk de desbetreffende foto, afbeelding of tekst ...
Reacties (6)
Vorige pagina
