De man van de muziek is deze week onze noorderbuur Jeroen van der Boom met "Jij bent zo" uit 2007. Het ligt nog fris in het geheugen ...

Een vrouwelijk liedje dat steeds in mijn hoofd blijft nazinderen als ik het beluister is 'Head over heels' van Jessy. Ook al is het al een paar jaartjes oud (van in 2003), het blijft me bekoren ...

Deze voormiddag zijn we naar de openlucht-ijspiste van de stad gegaan. Allemaal heel warm aangeduffeld en dochterlief met handschoenen en muts, want zij was de enige die zich op het ijs wou (durfde) te begeven. Gelukkig is er vlak naast de ijspiste een cafetaria gebouwd, zodat de schrikkepieten, die zich niet op het ijs durven wagen, van dichtbij toch nog alles kunnen meemaken. Warmpjes achter glas, alles gadeslagen, bij een warme kop koffie is zalig. Maar er moesten natuurlijk ook fotootjes genomen worden, en dat is nogal moeilijk vanachter een glazen wand. Daarvoor moest ik me dus naar buiten in de vrieskou begeven. Brr, en het was koud. Na anderhalf uur zat de schaatsbeurt er op. Moe maar voldaan gleed Minipippa de ijsbaan af. Dochterlief, opgewarmd van het anderhalve uur beweging, manlief en ik, bevroren van het ijs-kijken. Maar het was weer de moeite waard ...

Ik hoorde vanmiddag op het nieuws dat er in Amerika een baby ter wereld is gekomen die maar liefst een gewicht had van 6,5 kg. Stel je dat eens voor, ocharme die vrouw. Dat is dus ongeveer het dubbele van een normaal geboortegewicht. De baby is met een keizersnede ter wereld gekomen, 'k denk niet dat het anders gelukt zou zijn...

Dan denk ik weer met gemengde gevoelens terug aan mijn zwangerschappen. Eerst een miskraam, waar ik nog steeds met momenten het heel moeilijk mee heb (na zovele jaren) en aan dochterlief, die bijna 7 weken te vroeg geboren werd, vanwege mijn zwangerschapsvergiftiging. Ze had een geboortegewicht van 2,180 kg. Mijn bevalling verliep gelukkig aan een redelijk tempo, maar die pijn die door m'n hart sneed omdat het een prematuurtje was en ik ze niet direct mocht vasthouden, voel ik nog steeds diep vanbinnen. Onmiddellijk daarna werd ik onder narcose gebracht vanwege een afgebroken navelstreng die mijn bloed rondsproeide en pas na een paar uur mocht ik naar mijn kleine schattebout. In een rolstoel, zo duizelig als een ronddraaiende tol bracht manlief me naar de afdeling neo-natologie. Maar eens ik haar daar zag, was al mijn pijn en ellende vergeten. God zij dank was ze sterk genoeg om zelf te ademen, ze hoefde enkel in de couveuse te liggen. Na drie weekjes ziekenhuis mocht ze naar huis. En als ik haar nu zie rondspringen, ben ik dankbaar dat ik haar bij me heb. Ik heb geprobeerd om een digitale foto's te nemen van Minipippa's eerste dagen op deze wereld ...

Gerald neemt zijn vrouw Jessie mee naar een afgelegen huis om hun in het slop geraakte huwelijk nieuw leven in te blazen. Hij heeft een originele manier gevonden waarop hij Jessie weer zal kunnen boeien. Maar Geralds nieuwe spel wordt hem - ver van de bewoonde wereld - fataal en Jessie blijft alleen achter...

Dit boek heb ik na ongeveer 100 blz. dichtgeklapt. Het kon me langs geen kanten boeien, dus weg ermee ...

Aardappelen schillen behoort nu niet echt tot een culinaire hoogstand, maar het moet wel gebeuren. Ik vind het meestal een nogal vervelende, eentonige bezigheid. Tot vorige week ik plots dit mooi gevormd exemplaar uit de zak greep. Deze moest ik toch op foto vastleggen. Ik zocht dus een blauwe achtergrond en voilà, love is in the air, zelfs in een patattenzak ...

Hebben jullie dat nu ook ? De periode tussen Kerst en Nieuwjaar zijn zo'n rare dagen. Ik weet amper welke dag van de week we zijn. Ik heb het geluk dat ik deze periode niet moet gaan werken, dus ik kan lekker uitslapen. Maar overdag lummel ik maar wat rond, een beetje bloggen, even een huishoudelijk taakje, een spelletje met dochterlief, manlief tussendoor ambeteren, maar voor de rest lijkt alles zo nutteloos. Net alsof de tijd even stilstaat in deze periode van het jaar. Is het een soort van stilte voor de storm, ik weet het niet. Heb ik dat nu alleen, of zijn er nog zo'n mensen met datzelfde gevoel ...

Dochterlief speelt heel graag, net zoals ikzelf trouwens, op de Wii. Het enige waar ze absoluut niet tegen kan, is verliezen. Ze geeft dan alles en iedereen de schuld: de controller gaat niet goed, ze ziet de beelden op tv niet goed, ze was nog niet klaar, noem maar op. Het is steeds de fout van iets anders, behalve van haarzelf. En daar kan ik me dan weer in opjutten. Ik speel graag, en kan daarbij ook best tegen mijn verlies. Het is niet leuk om het onderspit te delven, maar het hoort er nu eenmaal bij. Hopelijk groeit het er, bij het ouder worden een beetje uit. Maar voorlopig trekt ze nog allerlei grappige gezichten en neemt interessante poses aan bij een, voor haar 'oneerlijk' verlies. Ideaal beeldmateriaal voor een zotte zaterdag dus . Het bewijs wordt hier geleverd:

Ik zit ondertussen al aan de I. Het was een moeilijke letter, tot plots de volgende groep in me opkwam: INXS met "Never tear us apart" uit 1988, het jaar waarin ik 18 en meerderjarig werd (of moest je toen nog 21 worden om meerderjarig te zijn ?) ...

De vrouwelijke I komt van Ilse DeLange. 'k Vind het een mooi, zacht en meeslepend liedje. "I'm not so tough" uit 1998 en da's dan weer het jaar waarin onze dochterlief geboren werd ...

Voor blauwe maandag haal ik onze beste wensen boven voor alle mensen die hier al 'ns komen piepen. Ik wens jullie allemaal het allerbeste voor de laatste dagen van 2008 en heel veel geluk, liefde en gezondheid voor 2009 !

Diegenen waarvan ik het e-mailadres kon vinden hebben het (hopelijk) in hun mailbox gekregen, voor al de anderen doe ik het langs deze weg ! Dikke knuffels van ons allemaal !

Op het werk is het vaak een tweestrijd tussen de vrouwen en de mannen. Als wij vrouwen het hebben over hoe knap en sexy Roel Vanderstukken wel is, beginnen de mannelijke collega's ons onmiddellijk uit te jouwen en proberen ons er dan van te overtuigen hoe snoezig Maria Sharapova er wel niet uitziet. Oké, ik heb de gulden middenweg gevonden via mijn Photoshoppeke ...

De voorbije week hebben er 20 mensen de weg naar m'n stemhokje gevonden. De overgrote meerderheid van hen, namelijk 15 (75%) kiezen voor een namaak exemplaar terwijl de overige 5 (25%) de voorkeur geven aan een echte boom.

Vanaf vandaag geen nieuwe 'Vraag van de week', ik heb besloten om er mee te stoppen wegens gebrek aan de nodige inspiratie. Ik ga mijn nieuwsgierigheid in het vervolg loslaten op jullie door af en toe, door de week, eens een pittige, gekke of doordenkende vraag te stellen, die ik dan meestal haal uit Engelstalige initiatieven. Want ik blijf natuurlijk wel een curieuzeneusje. Hopelijk stillen jullie dan nog steeds mijn honger ...

Op zotte zaterdag is het de bedoeling om een glimlach op het gezicht te laten verschijnen. Mopjes, fotootjes, noem maar op, alles waar we vrolijk van worden. Aangezien Kerst met rasse schreden steeds maar dichterbij komt, een bijpassende foto. Dochterlief met Kerst-Denzo, een schatteboutje uit de familie ...

Als jullie meedoen aan zotte zaterdag, laat dan zeker een berichtje achter zodat ik kan komen piepen !

Joepie, vandaag heb ik mijn laatste werkdag van 2008 achter de rug. Ik moet pas terug op het werk verschijnen op donderdag 8 januari. Wat een prettig vooruitzicht. Om het een beetje te vieren heb ik, na m'n werk, mezelf tot mijn eigen Kerstman gebombardeerd. Ik ben namelijk een nieuw fototoestel gaan kopen als vroeg kerstkadootje. Niet een professioneel model, maar gewoon eentje waar ik mooie macro- en gewone fotootjes mee kan nemen. M'n oude toestelletje heb ik nu overgedragen aan dochterlief, en die zit ondertussen al de ganse avond achter onze twee katten en de hond aan om mooie kiekjes te maken. Ocharme die beestjes ...

• Wel, ik zou heel graag mijn hele familie- en vriendenkring willen vrijwaren van alle pijn, verdriet en ongemakken. Maar helaas, ik heb geen toverstokje waarmee ik zomaar rond kan zwaaien ...

Waar denken jullie aan ?

1. Als je ooit een hersentransplantatie zou kunnen ondergaan, zou je dan voor een kattenbrein of een hondenbrein kiezen ?
2. Iedereen heeft wel een soort van fobie, wat is de jouwe ?
3. Waarom zijn bananen krom, denk je ?

1. Ik zou kiezen voor een hondenbrein, vraag me niet waarom, maar ik ben gewoon een hondenmens.
2. Ik haat mensenmassa's, waarschijnlijk bestaat er wel een naam voor die fobie, maar ik kan er zo direct niet opkomen.
3. Bananen zijn krom omdat maar heel weinige dingen in de natuur recht zijn.

Laat jullie maar weer eens goed gaan !

Als 't over venten gaat waar ik graag naar kijk, staat deze ook wel vooraan in mijn lijstje. Een echte knuffelbeer, als je 't mij vraagt, al zullen sommige (de meeste) mannelijke collega's van mij het hier absoluut niet mee eens zijn ...

Wat zou je graag als Kerstkadootje willen ?

Wel, ik zou graag een nieuw, degelijk fototoestel krijgen. Sinds ik met mijn fotoblogje bezig ben, heb ik duidelijk wel een nieuwe hobby ontdekt. Dus als de Kerstman dit misschien leest ...

En jullie, wat willen jullie als kadootje ?

Gisteren ben ik dochterlief haar rapport gaan afhalen tijdens het oudercontact. Ik kreeg daar niks anders dan goed nieuws te horen. Dochterlief is weliswaar een stille, rustige, onopvallende leerling, maar daar kan ze alleen maar haar voordeel uithalen, vind ik. Ze doet schitterend haar best, dat merk ik thuis trouwens ook, dus ik ben een fiere mama, zo trots als een pauw. Als je nieuwsgierig bent naar haar eindresultaat kan ik je alleen maar aanraden om hier op haar eigen blogje eens te gaan piepen. Ze zal jullie commentaren 'kei-tof' vinden ...

Deze kreeg ik doorgestuurd van mijn achternichtje. Ik vond het te goed om niet te delen met blogland.

En aan de verontwaardigde mannen die dit lezen wil dan nog wel even de boodschap meegeven dat varkentjes toch ook wel heel lief kunnen zijn ...

Ik hoorde op het nieuws dat er in de Zoo van Antwerpen een olifant zwanger is. Ik ben altijd blij wanneer er iets of iemand in blijde verwachting is, mens of dier, het maakt mij niet uit. Nieuw leven is het grootste wonder van de natuur. Tot die ontdekking ben ik gekomen toen ik zelf het wonder van zeer (pijnlijk) nabij mocht meemaken. De dierentuin heeft een site in het leven geroepen waarop je heel de zwangerschap en zelfs de bevalling gaat kunnen meemaken. 'k Ga er zeker af en toe een kijkje nemen, wie weet zie ik live het baby-olifantje ter wereld komen ...

Je kan het wonder der natuur hier volgen ...

En we zijn bij de H aanbeland. Terug naar de begin jaren '80 met Hall & Oates en "Maneater".

 En dan de Belgische popgroep Hooverphonic met "Mad about you".

De examenperiode van dochterlief is voorlopig weer achter de rug. Ook al zit ze nog maar in het vijfde leerjaar, het is toch altijd weer even stressen. Zowel voor haar als voor mij. Ze heeft een pienter breintje, maar de leerstof is af en toe wel een harde noot om te kraken. Vooral als het over centiliters en vierkante meters en al dat inhoud- en oppervlakte gedoe gaat, begin ik zelf al vaak te twijfelen over de oplossing. Maar enfin, vandaag heeft ze haar laatste toets gedaan. Volgens haar is alles vlotjes verlopen. Woensdagnamiddag heb ik een gesprekje met haar juf over haar rapport. Ik ga er met een gerust hart naartoe, dat wel, maar ben toch telkens weer benieuwd ...

Vandaag een heuglijke dag, manlief wordt weer een jaartje ouder. 41 om precies te zijn. Dus wij wensen hem een hele fijne dag, en we hopen dat we nog jaren lang, telkens opnieuw zijn verjaardag kunnen vieren. Speciaal voor onze man in huis:

Zo af en toe gaat manlief wegens professionele redenen er wel eens vandoor. In 2005 vloog hij richting Portugal. Voor de thuisblijvers is het niet zo fijn, voor hem is het (denk ik) telkens een soort van vakantie ... of toch bijna. Gelukkig maakt hij er dan ook fotootjes, die ik nu kan doorzoeken voor allerlei doeleinden. Blauwe maandag vraagt achter een blauwe foto, dus ik heb geluk:

Waarschijnlijk worden er dit weekend, net zoals hier, heel veel kerstbomen versiert ten huize van de blogmensen. Wij zetten meestal een mooi namaak-exemplaar in plaats van een echte boom. De eenvoudige reden daarvoor is, dat onze twee schatten van katten een echte kerstboom onmiddellijk aanzien als een super-de-luxe klim- en krabpaal. Niet erg handig als er dan ook nog eens breekbare ballen in de boom hangen. Vandaar dus bij ons een èchte namaak ! En bij jullie ? Puur natuur of namaak ? Stemmen in de rechter bovenhoek graag !

Op de vorige vraag van de week kwamen er 13 antwoorden binnen. Van die 13 stemmers gingen (of gaan) er slechts 4 (31%) naar Clouseau Crescendo. De andere 9 (69%) blijven thuis. Ik heb er maar één ding op te zeggen: De afwezigen hebben ongelijk ...

Deze namiddag hebben we ten huize Mamapippa de kerstsfeer in de woonkamer trachten te brengen. Nu is dat niet zo gemakkelijk als je zou denken, omdat het wegens onze (nog altijd in gang zijnde) verbouwingen, moeilijk is om er sfeer in te krijgen. Maar enfin, we doen ons best. Onze kale living is nu toch al opgefleurd met een kerstboom. Ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat dochterlief Minipippa ook een groot deel voor haar rekening heeft genomen. En ze deed dat goed ! Dus, laat de kerst-sfeer nu maar volop komen ...

Ik was weer helemaal overdonderd door het Clouseau-gevoel. Gisterenavond is in het volgende kadertje samengevat ...

Vanavond is het zover. Me and my girl are going out ! Naar het Sportpaleis voor Clouseau Crescendo. De kriebels beginnen te komen ... En vandaar tover ik vanaf vandaag een nieuwe categorie uit mijn mouw, namelijk de 'Vrijdagse Venten'. Koen Wauters mag natuurlijk de spits afbijten, of wat had je gedacht ... Bij deze verontschuldig ik mij voor de overdosis Koentje deze week, maar waar de mond van vol is loopt de blog (toch eventjes) van over hè ... 

Na een hevige onweersbui hangt er in het stadje Bridgton een dikke, onnatuurlijke mist, waarin zich talloze bizarre wezens verbergen die elk mens dat hun pad kruist aanvallen.
De geruchten gaan dat de dichte mist de oorzaak is van een experiment op een nabijgelegen geheime militaire basis ...

Oh jee, ik koop waarschijnlijk de verkeerde eieren. Ik breek ze open om een lekker spiegelei te bakken, maar het wordt gebakken kuiken ...

Geen paniek, de Belgische eieren zijn voor zover ik weet kuiken-vrij, ik heb alleen weer een beetje gespeeld met Photoshop om te oefenen ...

De volgende alfabet-letter is naar het schijnt de G. Ik heb hier al ondervonden dat ik vaak teruggrijp naar liedjes uit mijn jeugdjaren, zou het een soort van heimwee naar zorgeloze tijden zijn, of gewoon het feit dat, om een speciale of emotionele reden, je die liedjes zo bijblijven... Van Golden Earring herinner ik me "When the lady smiles" uit 1984. En dan denk ik vooral aan die non op de trein, waarbij ze haar kleren openscheuren en haar bh zichtbaar wordt. Ik vond dat toen, als 14-jarige zo verrassend. Als je de muziekclipjes van tegenwoordig bekijkt, zie je wel meer, en dan vragen we ons af waarom onze kinderen zo snel 'groot' worden ... 

En dan hebben we ook nog Gloria Gaynor met "I will survive" uit 1979. Da's ook zo'n liedje waar ik uit volle borst kan bij meezingen. Gelukkig wel dat jullie mij niet kunnen horen ...

Ik verneem hier net dat er bij Lady-V vijf poeslieve kittens geboren zijn. Dus wie er binnen enkele maanden eentje wil adopteren weet waar hij terecht kan. Om de geboorte van de vijfling te vieren heb ik een beetje geknutseld met een tikkeltje roze hier en daar, dit vanwege Lady's favoriete kleur. Aan al haar kleine kittens: Wees welkom op onze wereld !

Vorig jaar zijn dochterlief en ik, naar goede gewoonte, naar 'Clouseau' in het Sportpaleis getrokken. Man, man, ik geniet er nu, na een jaar nog steeds van. Ik heb altijd al een grote boon gehad voor Koentje, maar vorig jaar ... ik genoot met volle teugen ! Vooral het tweede deel van het concert is op mijn netvlies blijven branden. Hij had er niks beter op gevonden dan een witte jeans aan te trekken en een T-shirt dat regelmatig naar boven kroop, zodat een stukje van zijn buik bloot bleef. Die redelijk strakke witte broek, dat ongelofelijk sexy kontje, die blote stukjes buik, enfin, het ganse Koen-pakket was helemaal in orde. Ze mochten het zo aan mijn voordeur komen zetten. (Hopelijk leest manlief niet mee ...) Mijn fantasie sloeg volledig op hol, en dat terwijl dochterlief naast mij zat mee te brullen met de liedjes. Schandalig hè, dat een moeder zich zo kan laten gaan. Maar sorry, ik kon er echt niks aan doen. En nu nog maar vier keer slapen en we staan daar weer. Ik zal me dit jaar proberen in te houden, maar ik kan en durf niks te beloven. Mijn fantasie heb ik echt niet in de hand. Diegene die mij kennen weten waarover ik spreek ...

Om alvast in de sfeer te komen:

Onze blauwe 'Papier en Karton' bak geraakt de laatste dagen steeds voller en voller. Eddy en Daddy zijn de wanden van onze badkamer aan het betegelen, dat betekent dus tientallen lege tegeldozen kapotscheuren en in onze blauwe bak gooien. Het voorlopige resultaat van de betegeling kan je hier bezichtigen ...

Vorige vrijdag is de concertreeks 'Clouseau Crescendo' in het Sportpaleis begonnen. Dochterlief en ik gaan ons volgende week vrijdag uitleven en onze stembanden schor zingen, zoals we dit al enkele jaren na mekaar doen. Wie onder jullie gaat zich daar ook eens goed laten gaan ?

Stemmen maar, rechtsbovenaan in het stemhokje !

Deze week hebben er 18 mensen de weg gevonden naar mijn stembusje. Onder hen zijn er 13 (72%) die op het platteland wonen. 5 (28%) van de stemmers vertoeven in de stad. Misschien is de (ietswat onwetenschappelijke) uitleg hiervoor, dat plattelanders meer tijd hebben om te bloggen ...

Zoals ik in mijn vorige postje had gezegd, ging ik iets uitproberen. Het is me redelijk gelukt om een digitale versie te maken van enkele van onze huwelijksfoto's. Ik moet er hier wel bijvertellen dat ons huwelijk  al 13 en half jaar geleden is, dat Papapippa er ondertussen ietsjes anders uitziet, en vooral dat Mamapippa een veel meer rondere en vollere vorm heeft aangenomen ...

In de Verenigde Staten is een huwelijksaanzoek fataal afgelopen. Een man nam zijn vriendin mee naar een rots op het strand, om daar zijn 'kniebuiging' te doen. Net op het moment dat hij de belangrijke vraag wou stellen, greep een enorme golf zijn vriendin mee en sleurde haar de zee in. De vrouw is nog steeds spoorloos ...

Als ik dit lees, ben ik blij dat manlief mij 'maar' een gewoon simpel aanzoek deed. Het gebeurde in ons huurhuisje, in de living, met een mooi 'verlovingshorloge' als kadootje. Er waren geen golven in de buurt en ik heb het overleefd. Enkel de champagne heeft me toen een beetje parten gespeeld ...

Op 26 mei 1995 zijn we dan getrouwd, ook daar zijn geen noemenswaardige accidenten gebeurd, ik zal 'ns proberen om digitale foto's te nemen van enkele momenten van toen ...

Voor de verliefde, verloofde of getrouwde lezers heeft de nieuwsgierige mamapippa eigenlijk een vraagje: Hoe zijn jullie ten huwelijk gevraagd, of hoe zouden jullie willen dat het gebeurd, ben benieuwd ...

En de volgende letter in het alfabet in de F. Ideaal om weer even terug te keren naar mijn jeugdjaren met een liedje van Frankie goes to Hollywood uit 1983, "Relax" en geniet ...

 De vrouwelijke F voor deze week is voor Fergie, met "Big girls don't cry" uit 2007. Maar geloof me, grote meiden kunnen héél gemakkelijk wenen, zeker als ze Mamapippa noemen. Een emotioneel beeld op tv of een echt gemeende liefdevolle knuffel en ik ben al vertrokken ...

Ik merk hier net dat mijn blogje vandaag net 100 dagen bestaat. En ik die dacht bij het begin dat het allemaal zo moeilijk zou zijn om af en toe 'ns iets te posten. Ik heb de blogmicrobe ondertussen echt wel goed te pakken gekregen. En dank zij jullie allemaal, die de moeite nemen om mijn bedenkingen, onnozelheden, en andere bekommernissen te komen lezen en te voorzien van de nodige commentaar geeft bloggen mij nog meer plezier. Voor elk van jullie, Dank U Wel !

Hier en daar rondsnuffelend op internet kwam ik weer verschillende leuke initiatieven tegen, die allemaal te maken hebben met fotografie. Nu ben ik echt geen kei in fotookes 'trekken', maar ne mens moet toch iets hebben waar hij zich kan mee bezighouden en in verdiepen hè. Dus vanaf vandaag heeft Mamapippa er een blogje bij: 'Mamapippa's photography'. Het zijn allemaal engelstalige initiatieven, dus zal ik het ook engelstalig moeten posten, weeral iets waar ik niet echt een kei in ben, maar goed, zo leren we weer bij. Komen jullie een kijkje nemen, 'k zal m'n best doen om mooie fotootjes te posten, da's beloofd.

Blauwe maandag, dus blauwe kleuren. Deze foto is er eentje van in 2004. Onze kleine spruit vond het dol-fijn dat ze met papa voor deze mooie blauwe muurschildering in een voetgangerstunnel mocht poseren. Het was ergens in de Ardennen, maar vraag me niet meer waar precies, mijn geheugen laat me soms in de steek. 't Is 4 en half jaar geleden. Manlief heeft hier en daar een rimpeltje bijkregen maar dochterlief is ondertussen heel erg veranderd. Haar haren niet meer in die 'kleutersnit' en haar tanden hebben hun plaats veel beter gevonden in haar mond. Man, wat gaat de tijd snel, ondertussen is ze al een grote meid van bijna 11 jaar, en wij worden mee ouder ...

'k Heb op andere blogjes iets (voor mij althans) nieuws ontdekt: SkyWatch Friday. Het is de bedoeling om elke vrijdag een 'luchtfoto' te posten. Het lijkt me wel tof om 'ns te proberen. Ik ben nu wel niet echt een schitterende 'fototrekker', maar we zien wel wat er uit de bus komt hè. Er zijn wel enkele kleine reglementjes aan verbonden. Doen jullie mee ? Je vindt de nodige uitleg (in het Engels) door op onderstaand blauw plaatje te klikken....