Vanavond weer een doktersbezoekje gedaan. Oorspronkelijk was de afspraak voor mezelf bedoeld, maar ik had (spijtig genoeg) nog een mede-patiënt, namelijk dochterlief. Even na de middag belden ze me op van school om mee te delen dat Amber zich helemaal niet lekker voelde. Gelukkig was manlief thuis deze namiddag en kon hij ze onmiddellijk gaan ophalen. Ik ben vroeger gestopt op 't werk, want een moederhart dat aan een zieke dochter denkt, kan niet meer geconcentreerd doorwerken. Rond drie was ik thuis, ondertussen was de misselijkheid van dochterlief al overgegaan in serieuze braakneigingen. Ze lag plataf in de zetel, witjes van kleur, heel stil. Totaal op. 'k Heb dan maar de dokter verwittigd dat we met twee gingen komen, gelukkig maakte ze er geen probleem van. Het blijkt om een virus van het maag- darmstelsel te gaan. Ze heeft de rest van de week een ziektebriefje gekregen. Maar we zullen wel afwachten hoe het verder verloopt.

Met mijn been (waar de afspraak eigenlijk voor diende) is alles bijna in orde. Ik mag stoppen met de antibioticakuur, maar moet er nu nog wel ontstekingsremmende zalf opsmeren tot het wondje helemaal genezen is.

En zo zal er altijd wel iets zijn om me zorgen over te maken. Maar gelukkig duren mijn dipjes niet al te lang. Ze zijn met momenten talrijk, maar nooit van lange duur. Ik ken mezelf ...

Dit vloeide vandaag recht uit m'n hart, ik ben nochtans absoluut geen gedichtenschrijfster. Maar emoties geven je blijkbaar inspiratie ...

Op 2BE is vanavond een nieuwe reeks begonnen. Ze noemt M!LF, gepresenteerd door Jan Van Looveren (de Joeri) en Philippe Geubels. Het publiek zit vol mannen, die zich enorm uitleven met de grappen en grollen van bovengenoemden. Het grote onderwerp van de reeks is dat 'de nieuwe man' voorbij gestreefd is, ze vinden het hoog tijd om de 'echte' man weer voorrang te geven. Bij momenten gaat het er misschien anti-vrouw aan toe, maar wel op een grappige manier. Ze geven tips om 'de vrouw' weer in de keuken te krijgen, tips om beter te kunnen liegen, enz ... Manlief heeft zich er toch goed mee geamuseerd, ikzelf lachtte met momenten een beetje lichtgroen. Maar het moet kunnen vind ik. Maar aan alle mannen die er zo mee gelachen hebben, inclusief die van mij, wil ik de volgende raad meegeven: Wij blijven vrouwen, onderschat ons niet ...

De letter U. Da's eentje voor Udo, die het prachtige liedje van Will Tura "Ik mis je zo" weer opnieuw glans gaf. De versie van Udo vind ik persoonlijk het mooist, maar smaken verschillen ...

En als vrouwelijke tegenhanger heb ik vandaag even moeten nadenken, maar kwam uiteindelijk op Urban Trad met het liedje "Sanomi". Het was een inzending voor het songfestival, en toen ik het de allereerste keer hoorde was het wennen. Maar hoe meer ik het hoorde, hoe mooier het begon te klinken. Zijn ze toen trouwens niet redelijk hoog geïndigd, ik dacht als tweede ... 

De wekelijkse woordjes van 'Langs de dijk' ...

• dans ... iets waar je al je gevoelens in kan leggen.
• muziek ... belangrijk om te kunnen dansen. Ik luister graag naar muziek, probeer ook altijd de tekst goed tot me laten door te dringen, met als gevolg dat vele liedjes me tot diep vanbinnen raken.
• gehoorapparaat ... heb ik niet nodig, andere mensen wel heb ik al ondervonden.
• intens ... zoals alle emoties.
• loterij ... hoop ik steeds de grote pot van te winnen, zodat ik kan stoppen met werken, maar helaas, tot op heden nog geen vooruitzichten.
• saldo ... zolang dat van de bank niet in het rood komt, ben ik dik tevreden.
• paars ... een lievelingskleur van mij, kijk maar naar dit blogje, of naar mijn twee andere. Ze zijn allemaal in die kleur aangekleed.
• humeurig ... kan ik wel eens zijn. Vooral 's morgens moeten ze me niet al te veel rondsturen of aan m'n oren zeuren.
• gek ... een beetje gek, zo af en toe, is misschien wel een vereiste om gelukkig te zijn.
• slank ... wil ik zijn, maar de weg is lang en gevaarlijk. Hier heb ik weer even de kans om mee te delen dat ik sinds half november vorig jaar toch al 17 kilo's kwijt ben geraakt.

Vorige week een stralende lenteweek, deze week weer een grijze herfstweek. Van een ommekeer gesproken. Ik had zo gehoopt dat het zonnetje van de partij zou blijven, maar helaas. Maartse buien en aprilse grillen zeker, we zullen er ons moeten bij neerleggen, zoveel is zeker. De weergoden beslissen ...

Ik heb enkele ouderwetse weerspreukjes opgezocht:

• Maart roert zijn staart, april doet wat hij wil en mei doet er ook nog wat bij.
• Maartse regen, brengt geen zegen.
• Maartse buien die beduien, dat de zomer aan komt kruien.
•  Als maart zacht is in wil, verwacht men koude in april.
• De maand maart, heeft 't venijn in de staart.
• Maartse regen, brengt zomerzegen.

Oké, vooral die laatste ga ik onthouden !

We hebben ervan genoten, gisterenavond. Alle kinderen, groot en klein, hebben er een hele mooie musical van gemaakt. We zijn natuurlijk heel trots op onze eigen spruit, want ze heeft zichzelf overtroffen. Ze is heel rustig en ietswat verlegen (behalve thuis ...), maar in de musical deed ze alsof ze nooit anders had gedaan. Haar 'vissendans' was helemaal in de maat. En de tekst die ze had, kwam zonder gemompel of getreuzel, vloeiend uit haar mond. Eigenlijk niet te geloven, hoe ze je kind kunnen omtoveren in een totaal ander personage. Spijtig genoeg had ik mijn fototoestel niet mee, alhoewel, als ik foto's had genomen, had ik misschien de helft niet gezien van het gebeuren, want dan ben je toch meer bezig met dat toestel dan iets anders. In ieder geval, Papa- en Mamapippa zijn reuzetrots op hun 'Haai' ...

Het gaat de goede kant op met de onderhuidse ontsteking in mijn been. De medicijnen doen duidelijk hun werk. Gelukkig maar, want ik zat er serieus mee in, ik was echt bang om weer terug een weekje All-in in Gasthuisberg voorgeschoteld te krijgen. De pijn is bijna weg, de roodheid is verminderd, ik ben blij ...

Voor vanavond staat er een musical op het programma, niet zomaar de eerste de beste, maar die van dochterliefs school. 'Ga je mee in zee' noemt het spektakel, dochterlief moet zich inleven in de rol van Haai, en doet mee in een vissendans. Papa- en Mamapippa zijn dus zeer benieuwd naar de acteer- en danstalenten van Minipippa ...

Het verhaaltje begint vorige dinsdag. In de namiddag heb ik nog een beetje snoeiwerk gedaan. Blijkbaar heeft me toen één of ander onproper beestje mij in mijn been gebeten. Tegen 's avonds begon de plek te jeuken, gisteren werd de plek een beetje rood, maar vanmorgen was de plek al veel roder van kleur en pijnlijk gezwollen. Het is gedurende de dag alleen maar erger geworden. Daarom nam ik het wijselijke besluit om naar de dokter te gaan. Het blijkt om een onderhuidse infectie te gaan, die goed in de gaten moet gehouden worden. Ik zit dus 10 dagen vast aan een antibioticakuur en enkele daagjes ontstekingswerende medicijntjes. Maar het maakt me bang. Enkele jaren geleden ben ik namelijk door eenzelfde voorval een weekje in het ziekenhuis beland, met een voet die niet meer om aan te zien was. Ik moest mijn antibiotica toen via een infuus krijgen, zodat ze beter haar werk zou kunnen doen. Het was een ver gevorderde Erysipelas, of ook wondroos genoemd. Ik had er toendertijd nog nooit van gehoord, maar sindsdien ben ik er verschrikkelijk bang voor. Ik kon toen zelfs niet meer op mijn been staan, de pijn trok door tot aan mijn lies. Sindsdien zijn ook mijn kleine bloedvaatjes volledig aangetast aan mijn rechteronderbeen. Dat wil ik echt niet meer meemaken, dus ik hoop enorm hard dat de antibiotica deze keer héél snel aanslaat. Ik hoop, ik hoop, ik hoop ...

Het is hier vandaag echt een heerlijk weertje. En dochterlief had vandaag geen school, dus dat was mooi meegenomen. Deze voormiddag zijn we naar het tuincentrum 'Ollevier & Co' gereden, het doel was eigenlijk om er op fotojacht te gaan, niet zo zeer om ideeën op te doen. Maar de aangelegde tuintjes, vooral vijvertjes, inspireren wel. Dan beginnen mijn handen te jeuken om onze tuin aan te pakken, maar we zullen eerst maar zorgen dat ons huis vanbinnen in orde geraakt.

In de namiddag hebben we een fietstochtje gamaakt van een dik uurtje. Het doet echt deugd, dat lentezonnetje op je huid. Ik herleef ...

Terug naar mijn jeugd met de letter T, samen met Toto en "I'll be over you". Voor iedereen die ooit al 'ns een gebroken hart heeft gehad, en wie heeft dat niet ... 

En dan Tina Turner, wat ik me vooral herinner van haar, is haar haar. Ongelofelijk veel haar, maar schitterende liedjes, zoals deze "What's love got to do with it" ... 

Eindelijk krijg ik zo stilaan een lentegevoel. Het zonnetje laat zich vaker zien, de knoppen aan de bomen beginnen open te barsten, er verschijnt weer meer kleur in de natuur. Of om het op z'n Engels te zeggen: 'Spring is in the air'. Bij dochterlief heeft die zin een andere, letterlijke, uitwerking ...

Het wekelijks lijstje om aan te vullen van 'Langs de dijk' ...

• paard ... ik zou er graag op kunnen rijden, vrij in de natuur, het moet heerlijk zijn.
• wensdroom ... ik herinner me mijn nachtdromen niet echt vaak, dus of ik ooit eentje heb gehad, kan ik niet met zekerheid zeggen. Een dagwensdroom daarentegen heb ik wel, ik zou graag eens de lotto winnen, een superpot, zodat ik zelf kan stoppen met werken, en anderen ook kan laten meegenieten van het slijk der aarde. Maar de meeste dromen zijn bedrog.
• schoorsteen ... jaarlijks laten uitkuisen om brandjes te voorkomen.
• coach ... iemand die je de juiste richting uit stuurt, of dit toch zou moeten doen.
• handvat ... daar hou je dingen aan vast.
• dop ... stempelgeld.
• soda ... heb ik niet in huis. Blijkbaar is het wel een manusje doet alles in het huishouden.
• kort ... maar krachtig.
• lang ... dus soms omslachtig.
• nacht ... een tijd waar ik me weinig van herinner wegens het slapen.

Enkele weken geleden, kreeg ik in mijn mailbox een videofragment van de standup comedian Philippe Geubels. Het is eigenlijk een 'aangebrand' fragmentje, niet echt voor kinderoortjes bestemd, maar ik kan het toch niet laten om het hier even te posten. Gewoon omdat we ons hier platgelachen hebben ermee. De manier waarop hij vertelt over het onderwerp alleen al, maakt dat mijn mondhoeken serieus omhoog krullen. Oordeel zelf ...

Gisteren heb ik onze vakantie geboekt voor in de zomer. Denk nu niet direct aan een verre vliegtuigreis, witte stranden, waaiende palmbomen en zo verder. Onze zomervakantie beperkt zich tot een weekje Center Parcs, in Erperheide. We kunnen eigenlijk niet veel verder van huis gaan, omdat we met onze hoogbejaarde hond rekening moeten houden. Hij is slecht ter poot, dus in en uit de auto gaat al heel moeilijk. Het is een uit de kluiten gewassen collie, dus op de achterbank ligt hij ook al niet echt comfortabel. Gelukkig is het maar een uurtje rijden, dus dat is best te doen. 't Is nog niet voor direct, maar ik kijk er nu al naar uit. Een weekje waarin niks moet, een weekje uit de rommel van onze eeuwigdurende verbouwingen, een weekje waarin dochterlief de allergrootste pret beleeft.

Eerst waren we van plan om op 13 juli te vertrekken, omdat ik vanaf dan 3 weekjes verlof heb. Een blik op de prijzen, deed ons al gauw besluiten dat we beter een weekje vroeger konden boeken. Het scheelde bijna 200 euro ! Het is dus die goedkopere week geworden, van 6 tot 13 juli. Ik zal dus een weekje extra verlof moeten nemen, waardoor ik, samen met mijn halftijds loopbaanonderbreking, de ganse maand juni thuis zal zijn. Manlief gaat die Center Parcs-week nog wel werken, maar zijn werk ligt maar op 5 minuutjes daar vandaan. Als hij in de namiddag een paar uurtjes vroeger stopt, kan hij ook nog genieten van een vakantiegevoel. Zo doen we het trouwens al een paar jaar. Hij is niet echt een zwembad-mens, vandaar. Dochterlief en ik zijn overdag steeds te vinden in het subtropische zwembad. En dan gaan we tegen de avond nog 'ns met hem, achteraf genietend van een drankje. Jaja, ik zie het helemaal zitten ...

Stel je nu 'ns voor dat een dag 25 uren telt, in plaats van 24 uren. Wat zou je met dat uurtje extra doen ? Dat is de vraag die ze gisteren stelden bij 'I want ... Wednesday'. Ik heb daar 'ns over nagedacht. En het is niet echt een gemakkelijke vraag, vind ik persoonlijk. Je kan met dat extra uurtje zoveel doen.

Misschien meer tijd besteden aan mijn dochterlief, niet dat ik haar verwaarloos zenne, totaal niet, maar af en toe ben je met andere dingen bezig, terwijl je kind graag wat meer aandacht heeft en kan je dat op dat moment niet geven.

Misschien ergens op een rustig plekje m'n boek lezen, want ik lees enkel 's avond in bed, voor ik ga slapen, en dat heeft als gevolg dat ik soms zeer lang doe over een boek, eer dat hij uit is.

Of misschien wel dat Photoshop gedoe eens beter uitproberen, zodat ik meer met m'n foto's kan. Het boek ligt klaar, maar ja, alleen met een boek liggen te hebben raak je niks wijzer hè.

Maar als ik echt eerlijk moet zijn, ik zou dat extra uurtje gebruiken om langer te kunnen slapen. Het uurtje zou er dan 's nachts moeten bijkomen, zo na middernacht om er optimaal van kunnen te genieten. Lekker warm, in mijn bedje, dromend over vanalles en nog wat ...

Hier is het wekelijks lijstje van 'Langs de dijk' ...

• mijnschacht  ... doet me denken aan ongelukken die er vroeger gebeurd zijn, door instortende schachten en dergelijke.
• kunstwerk ... heb ik niet in mijn bezit, of toch: mijn dochter !
• koelkast ... tegenwoordig vol met allerlei gezonde spullen.
• tafel ... je hebt ze in allerlei soorten en vormen, het dient om aan te eten, praten en allerlei andere dingen.
• bel ... onze deurbel krijgt soms rare kuren, ze belt als er niemand aan de deur staat, 't is nu al wel een tijdje geleden, maar het was vreemd.
• vliegtuig ... ik heb nog maar één keer in m'n leven gevlogen, en dat was met onze huwelijksreis naar Corfu.
• aandacht ... zonder kan je niet leven, maar sommige mensen overdrijven om het te krijgen.
• gebroken ... ik heb nog nooit iets gebroken. Ik sta stevig op mijn poten.
• maart ... de lentemaand, en ik hoop dat het geen aprilgrap wordt.
• soms ... wordt alles me een beetje te veel, en dan loopt mijn emmer over.

De letter S is aan de beurt. Onmiddellijk dwalen mijn gedachten af naar Stan van Samang met "This time" ...

En dan Sarah Bettens, met "Leef". Een schitterende tekst, en een lied waar ik stil van word ...

Ik kijk naar buiten door het raam en ik zie ...

En ik vrees dat het iets voor de ganse dag gaat zijn ...

Ik ben een redelijk trouwe fan van de soapserie Louis/Louise. Alhoewel, dat trouwe moet met een korreltje zout genomen worden, want als ik door omstandigheden een aflevering niet kan zien, zal ik er ook niet echt om treuren. 't Is geen ongelofelijk hoogstaande artistieke creatie, maar een luchtig, komisch, ontspannend halfuurtje voor mij. Maar de voorbije week hebben ze me toch aardig verrast. Er kwam een Engelstalig gedichtje in voor, dat ik verschrikkelijk mooi vind. Het is moeilijk te vertalen naar het Nederlands, want dan gaat het mooiste eigenlijk verloren. Waarschijnlijk blijf ik het me m'n ganse leven onthouden, het heeft me diep vanbinnen eigenlijk wel geraakt. Hier komt de emo-kant van Mamapippa dus weer even naar boven hè. Zo zie je maar, zelf in een eenvoudige soapserie, kan je wel 'ns emotioneel verrast worden ...

Dank zij een reactie van Rudi, op mijn vorig postje, ben ik te weten gekomen dat het vandaag internationale vrouwendag is. Dus eerst en vooral, aan alle vrouwen: een dikke knuffel !

Want soms is vrouw zijn niet al te gemakkelijk. Ik hoor de heren die nu dit aan 't lezen zijn al protesterend kuchen. Maar toch mannen, bedenk eens wie er elke maand moet een gevecht leveren met emoties en pijntjes vanwege de natuur die haar gang gaat, bedenk dan ook eens wanneer de natuur nog beter haar gang is gegaan, wie er puffend, zwetend en pijn lijdend de baby op de wereld zet. En eens de baby er is, wie er (in de meeste gevallen) steeds voor klaarstaat ...

Tot hier de lofzang over ons vrouwen, want eerlijkheidshalve moet ik er hier bijschrijven dat de mannen ook wel echt hun steentje bijdragen tot het leven in z'n algemeen. Ze zorgen tenslotte voor dat ene celletje, dat wij vrouwen niet zelf kunnen aanmaken, waardoor ze zich onmisbaar maken voor het vrouwelijk geslacht met een kinderwens ...

Oké, alle gekheid op een stokje, ik denk, bij de meeste mensen rondom mij, dat zowel man als vrouw, ieder hun eigen deeltje doen, om het elkaar zo aangenaam mogelijk te maken. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, maar die gelden aan beide kanten. Ik vind vrouwendag een leuk initiatief, maar niet meer dan dat, ik ben blij om vrouw te zijn, en ik ben blij dat er mannen zijn.

Maar soms hè ...

Vorige week heb ik al 'ns een snoeibeurtje gedaan met de Viburnum, zoals hier te lezen viel. Vandaag, vlak na de middag, scheen het zonnetje weer prachtig, dus dochterlief en ik, hebben ons er weer 'ingesmeten' voor de andere planten het beloofde snoeiwerk te geven. Deze keer wel met de elektrische snoeischaar, want vorige keer was het een serieuze armspieroefening met de gewone ouderwetse schaar op handkracht. Ik heb er een goei lap op gegeven, er schiet niet veel meer over van de planten( behalve van de klimop, daar ben ik afgebleven, anders stond er niks meer), maar nu kunnen ze tenminste weer moor 'uitschieten' in de lente (hopelijk). Dochterlief heeft zich beziggehouden met het vakkundig in stukjes knippen van de takken die ik haar in overvloed aanreikte. We kregen gelukkig op tijd gedaan, want het zonnetje was ondertussen verdwenen en het werd killiger. We zijn nu een beetje moe, maar wel voldaan ... 

Voor:

Na:

Vandaag was het weer een dagje werken. Ik werk (meestal) halftijds, maar de werkdagen kunnen al wel eens veranderen. Gelukkig zijn ze op m'n werk zeer soepel wat dat betreft, we mogen absoluut niet klagen. Voorlopig werk ik maandagvoormiddag en op donderdag en vrijdag een ganse dag. Ik doe mijn werk graag, bureauwerk, maar wel bureauwerk waar je je hoofd meestal serieus moet gebruiken. Maar tot zover, geen paniek. Ik gruwel enkel van de dagen dat ik aan de beurt ben voor de telefoon te doen. Ik ben redelijk zeker als ik dossiers moet afwerken, maar als ik informatie moet doorgeven aan de telefoon klap ik dicht. Ik stotter, ik geraak niet uit mijn woorden, ik ben mezelf niet meer dan. (Geef mij maar een blogje waar ik kan schrijven !) Ik ben altijd blij als die telefoondag weer achter de rug is. Dus, joepie, het is me vandaag weer gelukt zonder al te veel gestuntel. Ik heb ondertussen ook al gemerkt, hoe losser je met de mensen aan de andere kant van de lijn bent, hoe gemakkelijker het gesprek verloopt. Ik leer dus bij zenne ! Maar ik blijf het een stress-dag vinden, en tegen het einde van de maand is het weer zo ver ...

Het kleine deeltje van de tuin achter het huis, waar nog planten staan, ligt er helemaal verwilderd (of verwinterd) bij. Hoog tijd voor een opknapbeurtje. De meeste planten zijn bovenaan helemaal bruin geworden, door de vriestemperaturen van de voorbije winter. Er zat dus niks anders op dan de snoeischaar ter hand te nemen en er 'ns flink over te gaan. Aangezien ze vandaag de GFT-bak komen leeghalen, was het gisteren dus de ideale dag om me even te laten gaan met de Viburnum. Spijtig genoeg vond ik de elektrische snoeischaar niet direct en moest ik met zo'n groot snoei-knip-ding dat op armkracht beweegt, de strijd met de takken aangaan. (De elektrische lag gewoon in de kelder, maar daar was ik dus niet gaan zoeken.) Uiteindelijk ben ik moeten stoppen, omdat de GFT-bak propvol zat. Er rest nu enkel nog een  stuk Viburnum dat buiten de afspanning groeit. Misschien dat ik dat vandaag kan wegsnoeien, zodra ze de GFT-bak hebben komen leeg maken. En dan volgt de rest van de planten. Niemand wordt uitgesloten, elkeen krijgt zijn knipbeurt ...

De R van Robbie Williams met 'Angels', lekker romantisch ...  

En ook Rihanna met 'Please don't stop the music'. Als ik dit liedje hoor, heb ik het moeilijk om stil te blijven zitten ... 

Op de site 'In other words' geven ze wekelijks een (Engelstalige) gedachte vrij. Je kan er dan 'ns over nadenken, en er een schrijfseltje over maken. Vorige week was het een inspirerende. Ik heb ze gemakshalve vrij vertaald en het klinkt als volgt:

• Over alles in het leven valt er te schrijven, als je over het lef beschikt om het te doen, en over de fantasie om te improviseren. De ergste vijand van creativiteit is de twijfel over jezelf.

Waar ik ook bang voor was, was het feit dat ik dacht dat niemand geïnteresseerd zou zijn in al mijn beslommeringen, pretjes of stommiteiten. Daar was ik dus ook mis in, ik lees de reacties steeds met veel plezier, en vaak maken ze me aan het lachen. En dan zijn er ook nog de onbekende lezers, die wel komen piepen, maar niks achterlaten. Zo hoor ik vaak op 't werk dat ze wel komen lezen, want dan vragen ze iets over wat ik gepost heb. Da's even leuk, zoals ik al zei, alles kan en niks moet, ook voor diegenen die enkel lezen ...

Een nieuwe woordenreeks van 'Langs de dijk' ...

• sneeuwklokjes ... ik heb er onlangs nog fotootjes van genomen en ze op mijn fotoblog gezet.
• reisbureau ... een fijne plek, als je de tijd en het geld hebt om er iets gaan te boeken.
• keukenklok ... hebben we niet.
• brilmontuur ... verpakking van brilleglazen.
• boterham ... bij de Weight Watchers voor 25 gram, 1 punt. En het werkt, even tussendoor vermelden, dat er van Mamapippa ondertussen al 15 kilo weggesmolten is.
• dagelijks ... opstaan en gaan slapen.
• komkommer ... lekker in een zomers slaatje.
• hangslot ... heel erg noodzakelijk aan mijn schatkist.
• kerk ... vaak een mooi gebouw, maar ik kom er zelden.
• zonlicht ... maakt het leven meestal mooier.

Iets dat me uit mijn kinder- en jeugdjaren nog steeds is bijgebleven, is het feit dat, wanneer de kalender 1 maart aanwijst, je als allereerste zin "Welkom maart !" moet uitspreken. Anders brengt het ongeluk. Vraag me niet waar het zijn oorsprong vindt, noem het desnoods bijgeloof, maar ik probeer er elk jaar weer aan te denken. Volgens mij is het iets dat ik van mijn grootmoeder heb meegekregen. 't Kan stom klinken voor iemand die er nog nooit van gehoord heeft, maar ik op mijn beurt, geef het door aan dochterlief ...