Soms kan je toch echt achterover vallen van het prijskaartje van dingen die je wil laten doen. Dat hebben we gisteren nogmaals ondervonden, toen we de prijsofferte kregen voor het laten omheinen van onze tuin. De euro's die we moeten neertellen voor privacy in onze tuin swingen echt de pan uit. En dan is het nog niet eens echte privacy, want we lieten prijs maken voor een Bekaert-draad afspanning, je ziet daar dan nog los door, dus hebben we ook nog van die heidematten of iets dergelijks nodig om 'dicht' te zitten. Misschien moeten we maar 'ns gaan rondspeuren naar een houten (dichte) tuinafscherming.  Alhoewel ik denk dat die optie ook ongeveer hetzelfde prijskaartje zal dragen, of misschien wel meer. En een tuin waarin iedereen mij kan zien zitten, daar heb ik geen zin in. Het wordt dus een zoektocht naar een budgetvriendelijkere oplossing. Alle tips zijn welkom.

Pffff, waar blijft dat groot winnende lot ...

De allerlaatste letter van het alfabet, en eigenlijk ben ik er niet rouwig om. Het heeft soms nogal moeite gekost om een zanger, zangeres of groep te vinden met de desbetreffende letter.

We eindigen met ZZ Top, en we geven er nog 'ns een straffe lap op met "Gimme all your lovin" 

Een vrouwelijk Z kan ik niet zo direct vinden, dus hiermee eindigt mijn muziekalfabet ...

Drie ooievaars ontmoeten elkaar en snavelen een babbeltje ...

Vraagt de ene aan de andere:

"Wat ga jij vandaag uitrichten ?"

"Oh, ik vlieg naar een koppel dat al jaren probeert een kindje te krijgen en ga daar een meisje afleveren."

"Dat is machtig ! En wat ga jij doen ?"

"Wel, ik ga een jongetje brengen, naar een dame die nog nooit kinderen heeft gehad."

"Wow, die zal zeker wreed content zijn !"

Dan vragen de twee ooievaars aan hun derde soortgenoot:

"En jij, wat ga jij doen vandaag ?"

"Ik vlieg zoals ieder jaar naar het nonnenklooster hier in de buurt, en zweef daar enkele rondjes over de daken en de binnenkoer. Niet om iets af te leveren, maar om mij rot te amuseren door de zusterkes de stuipen op het lijf te jagen ..."

Dochterlief is een fan van de televisiezender Nickelodeon, vooral omdat haar lievelingsserie 'Het huis Anubis' er op te zien is, maar ze kan ook met evenveel plezier genieten van allerlei tekenfilmpjes die de ganse dag door uit de kijkbuis springen. Niet dat ze de ganse dag tv kijkt, dat zou een beetje te veel van het goede (slechte) zijn.

Wat mij vooral opvalt aan de hedendaagse getekende filmpjes is, dat ze heel wat verschillen van de filmpjes waar ik, als kind, naar keek. Tegenwoordig worden scheldende helden, of kotsende katers als normaal bevonden, om op duiken in kinderanimaties. Nu ben ik absoluut geen strenge moeder die eist dat dochterlief enkel naar zachte en lieve dingetjes kijkt, maar soms heb ik er toch mijn bedenkingen bij.

Wat is er gebeurd met Maja de Bij, Beertje Colargol, Calimero, De Fabeltjeskrant en andere herinneringen uit mijn kindertijd ...

Na de computermuis, nu ook de laptopkat ...

Vandaag zijn we op uitstap gegaan naar 'De Tuinen van Hoegaarden'. Een paradijs voor de bloemen en plantenliefhebber. En voor de mensen die (zoals ik tegenwoordig) graag met hun fototoestel in de hand, door het leven gaan. Mijn voornaamste doel was om mijn foto's aan te vullen. Dus de eerstvolgende dagen wordt mijn fotoblog gevuld met bloemen en planten in allerlei kleuren, vormen en afmetingen. Het was een gezellige namiddag, tussen al dat moois dat de natuur te bieden heeft. We gaan zeker nog 'ns terug ...

Toen we, een tijdje geleden, een wandeling gingen maken, met het fototoestel in de hand, kwamen we langs een oude toren. De muren van de toren stonden volgekrast met allerlei woorden, symbolen en dergelijke dingen, die eigenlijk de schoonheid van het geheel een beetje verstoorden. Plots kreeg ik een diep ingekrast hart met een pijl erdoor in het oog. Ooit moet er dus iemand het nodig gevonden hebben, om zijn of haar liefde te vereeuwigen. En op zulke momenten begin ik dan weer na te denken. Achter zo'n verklaring op een muur moet ondertussen toch al een heel verhaal zitten. Zou de liefde tussen die twee mensen nog bestaan, of is ze volledig uitgebloeid. Misschien was het wel een onuitgesproken liefde, of eentje die niet mocht. Eigenlijk is het intrigerend ...

De voorlaatste letter. Deze keer met hulp van 'Rondom Mij' ben ik bij Yes uitgekomen. De groepsnaam zei me eerst niet veel, maar na even rondgeneusd te hebben op het internet kwam ik op het liedje "Owner of a lonely heart", dat ik me herinner van m'n jeugdjaren ...

 Voor de vrouwelijke kant Yazz met "The only way is up". Toegegeven, de keuze is zeer beperkt ...

Daarnet reed er een opkoper van oud ijzer door onze straat. Je hoort zijn luidspreker al van in de verte op je afkomen, terwijl je nog niet weet wat er precies gezegd wordt. Het zou evengoed de politie kunnen zijn die je komt evacueren voor één of ander gevaar dat dreigend op je afkomt. Of neemt mijn fantasie nu weer een loopje met mij.

Die opkopers van oud ijzer, blijken bij nader nadenken al heel lang te bestaan. Of beter gezegd, ik verwonder me er soms over dat ze, in de tijd van vandaag, waarin al heel veel dingen uit mijn kindertijd verdwenen zijn, nog steeds rondrijden.

Neem nu bijvoorbeeld de melkboer. Vroeger kwam 'Luc de melkboer' elke week netjes de lege flessen melk en yoghurt ophalen en er nieuwe afleveren. Yoghurt in glazen potjes, met een lekker laagje bosbessen vanonder ...

Of 'Janneke de biersteker' die van de lege kratten drank weer volle kratten kwam maken. En hij zong steeds een liedje dat ik me nog altijd herinner: "Zie de boerinnekes hun rokskes zwaaien, van achter en vanveur, ge ziet er lossen deur ..."

Of de visboer, die elke week met z'n wagen rondkwam om alles aan de man te brengen. En zo zullen er nog wel enkele dingen zijn, waar ik nu niet direct opkom.

Eigenlijk zou ik die opkoper van oud ijzer 'ns moeten bedanken, want door hem ben ik weer een beetje terug in de tijd gaan mijmeren. Een tijd waarin ikzelf een klein meisje was. Een tijd waarin mijn eigen mams en paps me zagen opgroeien en waarschijnlijk met dezelfde gevoelens zaten als die, waar ik in het vorig postje over schreef. Geschiedenis herhaalt zich ...

Gisterenavond heb ik op tv gekeken naar de concertreeks 'Wit Licht' van Marco Borsato. Zijn liedjes brengen steeds weer de nodige gevoelens naar boven bij mij. Ik kan me er absoluut niet tegen verweren. Het is de grootste zwakke plek in mijn hele bestaan, ik ben een vat vol emoties. Het was dus nu ook weer zover, wanneer hij 'Dochters' zong, kon ik mijn traantjes weer niet bedwingen. Hoe harder ik ze tegenhield, hoe sneller ze over m'n wangen liepen. Die tekst geeft precies weer hoe ik, en waarschijnlijk elke ouder, zich voelt bij het opgroeien van z'n kind. Dochterlief lag knusjes tegen mij aangeleund, onder ons dekentje. Ik moest alleen maar naar haar kijken om vol te schieten van liefde, tederheid en tranen. Want het dringt steeds maar meer tot me door, dat kleine meisjes groot worden. En dat geldt ook voor onze 'kleine' Amber ...

Na de poezencreatie van gisteren, ben ik verplicht om vandaag nog een poezending te posten. We zitten namelijk met een jarige in huis. Onze kattin Pippa wordt vandaag 14 jaar. Ze is de hartedief van dochterlief, ze zoeken heel vaak elkaars gezelschap op. Ooit waren we Pippa 'ns kwijt (dachten we), nergens was te vinden. Uiteindelijk was ze simpelweg in de droogkast gekropen en had zich daar knus neergelegd. Op de proper gewassen en gedroogde handdoeken. Dochterlief schaterde het uit van 't lachen, en ik kon ook niet kwaad zijn op die snoezepoes. Sindsdien zorg ik er wel voor dat het deurtje van de droogkast mooi dicht blijft.

Dus voor vandaag, dikke knuffels en een Hieperdepiep voor Pippa ...

Als ik in een winkel kom waar ze dierenspulletjes verkopen, kan ik soms al wel 'ns bij de poezen-torens blijven staan. Je weet wel, van die constructies met verhoogjes, tonnetjes, hangmatjes, kussentjes en andere leuke dingen voor poezenschatjes. Ik heb al vaak op twijfel gestaan om voor onze twee snoezen zo'n luxeverblijf aan te schaffen. Tot nu toe houdt het prijskaartje me tegen om de aankoop te doen, want de euro's die ze er voor vragen swingen soms de pan uit.

Gelukkig hebben we thuis handige katten. Het zijn echte doe-het zelvers. Geef ze een simpele kartonnen doos, en ze beginnen onmiddellijk met het verbouwen ervan. Alles wordt vakkundig uitgemeten, nadien begint het betere knabbelwerk. De zijkanten worden op een professionele manier verlaagd, tot op de hoogte dat ze, al liggende, nog een goeie kijk hebben op hetgeen rondom hen gebeurt. Dit knabbelwerk wordt natuurlijk uitgevoerd met een sierlijke boog, want het oog wil ook wat.

Hier toont Floris, de allerlaatste creatie, die hij samen met Pippa onder handen genomen heeft ...

Ik zat vandaag rustig op ons terrasje een boek te lezen, toen ik plots uit m'n ooghoek elke twee seconden iets zag bewegen. Nader onderzoek vertelde me dat het een lief meisje was die op de trampoline stond te springen en telkens boven het dak van ons tuinhok uitkwam. Ik ben dan maar gauw m'n fototoestel gaan halen om dit fenomeen vast te leggen ...

Ik ben aanbeland bij de X. 't Leek me eerst een moeilijke letter, maar dan plots schoot me de groep X-session te binnen, met "Destiny" ...

En ook nog Xandee met "One life" waarmee ze aan het songfestival deelnam ... 

Zoals bij velen zijn ook hier gisteren de Klokken overgevlogen. Bovendien hebben ze boven onze tuin een lading eitjes gelost, waar ik plat van achterover sloeg. Ook al is dochterlief ondertussen achter 'Het Raadsel' gekomen, ze heeft even enthousiast als altijd liggen zoeken, waar al het lekkers was verstopt.

Het gevolg van dit 'verlies van lading' is het feit dat de snoepkast nu gewoonweg uitpuilt van de chocolade in allerlei vormen en met papiertjes in allerlei kleuren. Keicool voor Minipippa, keimoeilijk voor Mamapippa op dieet. Zelfs als de kast dicht is, hoor ik die bruine dingen nog roepen: "Eet mij, ik ben lekker, eet mij !" De eieren en konijnen vol van smaak proberen me constant naar zich toe te trekken. Maar ik probeer niet te zwichten voor hun charmes (of toch bijna niet). Ik ben imuun voor al hun verleidingskunsten, denk ik ...

Sinds kort hebben we ten huize Mamapippa een 'oud' gezelschapsspel herontdekt. Dobbelstenen gooien, pionnetje verzetten en eventueel een straat kopen, waarop nadien huizen of zelfs een hotel kan gebouwd worden. Inderdaad Monopoly. Op zolder stond nog de doos van manlief, van in zijn kindertijd. We hebben die onder het stof vandaan gehaald en zo is de microbe weer binnengesukkeld. Het speelbord, of eigenlijk speelpapier, was wel verouderd, net zoals het speelgeld en de andere onderdelen. We zijn dan ineens maar een gloednieuw spel gaan kopen, helemaal up to date, met leuke pionnen en bovendien nieuw euro speelgeld. We kunnen er weer een tijdje tegen. De oude versie kunnen we misschien naar de kringloopwinkel doen, het is nog helemaal volledig, ik vind het eigenlijk zonde om het zomaar weg te gooien. Dochterlief is in ieder geval al volledig in de ban van Monopoly, ze begint zelfs strategieën uit te dokteren om zo snel mogelijk vanalles in haar bezit te krijgen. De tijd dat we haar lieten winnen is dus grandioos voorbij. Tegenwoordig moeten we bij de pinken blijven en er stevig tegenaan gaan, willen we zelf nog eens als winnaar uit de bus komen ...

Vandaag loopt er hier een feestvarken rond. Onze hond, Gitan, is jarig, hij mag 15 kaarsjes uitblazen. Best wel veel voor een Collie, we zijn dan ook heel blij, dat hij ons nog elke dag liefde geeft ...

Vandaag komen ze in ons dorp het papier ophalen. Ze werken hier met het Diftar systeem, dus alles wordt door ons netjes gesorteerd, zoals het hoort. Niet alleen om te helpen recycleren, maar ook, en dat geef ik graag toe, omdat het anders een dure kwestie is. Al het huisvuil wordt gewogen, en op tijd en stond krijgen we onze afvalfactuur in de bus. Papier en karton worden gratis opgehaald. In deze tijden een uniek gegeven, dat woord gratis.

Vorige week heeft manlief de bankrekening uittreksels van twee jaar geleden bijeen gezocht, en daarna heeft dochterlief ze allemaal vakkundig door de papierversnipperaar gestoken. Op deze manier kunnen we onze uittreksels in de papierbak stoppen, zonder het risico dat wie dan ook tussen onze financiën kan komen neuzen. Ne mens weet nooit hè. Niet dat we veel te verbergen hebben of met dubieuze zaken bezig zijn, maar we vinden het gewoon te persoonlijk om zulke dingen gewoon in de papierbak te leggen.

Tot zover dus weer niks aan de hand, ware het niet, dat toen ik daarstraks door de venster keek, zag dat de desbetreffende bak omgevallen was, waarschijnlijk door de sterke windstoten die hier vandaag zo af en toe te keer gaan. En alle (of toch heel veel) versnipperde bankuittreksels gewoon lagen rond te vliegen op het fietspad en de steenweg. Het papier dat gewoon naast de bak lag, hebben dochterlief en ik mooi weer in de bak gestoken, de hoopjes snippers die we konden oppakken hebben we er ook weer in gedropt, maar de mini-snippers die aan een rondedans bezig waren, liggen nog steeds verspreid. Ik begin het nut van die versnipperaar nu dus in twijfel te trekken. Hetgeen we te persoonlijk vinden om zomaar in de bak te gooien, vliegt nu, bij elke passerende wagen, mooi in het rond. En ik ben niet van plan om met de bezem heel de straat en het fietspad, in de regen, te gaan borstelen. Ben ik nu een sluikstorter ...

Het einde van het alfabet nadert. Deze week is de W aan de beurt. Hiervoor haal ik Wham uit de kast met "Careless whisper". 'k Vind het na al die jaren nog steeds een prachtig nummer ... 

En voor de vrouwelijke kant van het alfabet had ik gedacht aan Whitney Houston met 'I will always love you" ... 

Joepie, vanaf vandaag ben ik weer 'officieel' in halftijdse loopbaanonderbreking. Want het leven is meer dan gaan werken alleen. En het leven is te kort om er niet optimaal van te kunnen genieten ...

Het schoolrapport van dochterlief, dat ik gisteren afhaalde bij haar juf, is schitterend. Zelfs op de toets die ze maandagvoormiddag maakte, terwijl ze zat te vechten tegen haar overgeven-of-niet-maag, haalde ze het maximum van de punten. Wij zijn dus weer zeer trotse ouders en zoals hier de gewoonte is, wordt dochterlief dan ook beloond met een verrassing. Omdat Pasen ook dichterbij komt hebben we de surprise een beetje groter gemaakt dan normaal. Manlief is deze voormiddag een trampoline gaan kopen. Iets waar dochterlief ongelofelijk tevreden mee is. Ze sprong van vreugde al vóór ze erop stond. Natuurlijk wordt zo'n springding geleverd in een bouwpakket, maar het is op een vlotte manier gelukt om alle veren in elkaar te krijgen, zonder ongelukken. En ze is getest en volledig goedgekeurd door dochterlief. Later zullen er zeker springfoto's volgen ...

Aannemer Edgar Freemantle raakt bij een ongeluk op een bouwplaats in één klap heel veel kwijt: zijn arm, zijn vrouw en het leven zoals hij dat kende. Wat hij nog heeft is zijn schildertalent, en dat is zijn behoud.
Hij verhuist naar Duma, een van de Florida Keys, en begint te schilderen. Hij merkt dat de arm die hij moet missen - en waaraan hij af en toe verschrikkelijke fantoomjeuk heeft - hem een soort helderziendheid geeft.
En als hij zich voorstelt dat hij schildert met die arm, dan krijgen zijn schilderijen een vreemde, onheilspellende macht.

Het lijkt wel of Duma Edgars gaven versterkt. Duma is geen idyllisch eiland: het heeft een zwarte historie met wortels die verder teruggaan in de tijd dan je je kunt voorstellen. Edgar wekt met zijn schilderijen iets gevaarlijks uit dat verleden, en alleen hij zal het ook weer in slaap kunnen brengen...

Dochterlief zit de laatste dagen in haar 'striptijd'. Versta me nu niet verkeerd hè, ik bedoel er alleen maar mee dat ze graag strips leest. Boven op de zolder hebben we er een heleboel liggen, zowel van uit mijn, als Papapippa's kindertijd. Aangezien ikzelf geen held ben in het klimmen naar de zolder, en dochterlief van mij de zolderklim niet alleen mocht maken, werd Papapippa de ladder opgestuurd om de acrobatentoer tot een goed einde te brengen. De vangst was binnen voor dochterlief ! In de doos zaten niet alleen strips, maar tot mijn grote verbazing ook nog een leesboekje dat ik me nog heel goed en helder herinner uit mijn kindertijd (al véle jaren geleden).

Een verhaaltje van een mama die een klein autootje kado krijgt voor haar verjaardag. Helemaal ingepakt, met een grote strik eromheen. Mama is reuzeblij met haar kado en rijdt er direct op uit met haar dochtertje. Ze gaan de stad in, kopen kleren, schilderijen, een parasol, tuingerief noem maar op, en alles gaat mooi het autootje in. Vanaf nu gaat mama graag boodschappen doen.

De tekeningen alleen al, brengen me zeker 30 jaar terug in de tijd. En nu vraag ik me het volgende af: Geloofde ik toen echt

• dat er autootjes kado werden gedaan voor je verjaardag ?
• dat boodschappen doen plezieriger wordt met een nieuwe auto ?
• dat zelfs in een kleine wagen gigantische veel in de koffer kan ?

Als kind denk je daar absoluut niet aan, da's duidelijk en normaal. Maar ik ga toch 'ns het boekje laten lezen door manlief. Mijn verjaardag komt er pas binnen 7 maanden aan, maar wie weet ...

De vieze beestjes zitten, volgens de dokter in mijn ganse kop. Keel, oren, neus, sinussen. Maar dat wist ik zelf dus ook al. Ze heeft me een korte antibiotica kuur voorgeschreven, en dit terwijl ik er pas eentje opzitten heb van 10 dagen naar aanleiding van mijn ontstoken been. Daarbovenop een middel om m'n hoofd doen los te komen, aléé ja, toch hetgeen wat erin zit van snot en slijm. Tussendoor mag ik dit alles nog aanvullen met een dosis bruistabletten tegen pijn en koorts en niet te vergeten af en toe een lepeltje hoestmiddel.

Ik begin me nu toch wel af te vragen of al dat chemisch pillengelodder ne mens nog wel goed doet. Ik begin zo langzamerhand schrik te krijgen, binnenkort geef ik licht in het donker van al die medicijnen. Stel je voor, een 'Glow in the dark Mamapippa' ...

Ze hebben 'hierboven' weer roet in het eten gestrooid. Zoals hier eerder al te lezen viel is dochterlief maandag ziek van school gehaald. Ze kreeg een ganse week ziekteverlof voorgeschreven. Het leek alsof ze vandaag wel terug in orde zijn zijn om naar school te gaan. Niet dus, haar maag is redelijk in orde, maar ze voelt zich met momenten nog slapjes. Zeker na een kort speelpartijtje, dan ploft ze uitgeteld weer in de zetel neer. Daarom hebben we maar wijselijk besloten om haar de rest van de week nog thuis te houden. 't Lijkt voor haar wel een verlengde paasvakantie, want die begint volgende week.

Daarbovenop, lig ik sinds gisterenavond ook met met pootjes (lees: poten) omhoog. Gesnotter, gehoest, zere keel en lichte koorts. Voor alle zekerheid ga ik deze namiddag (nog maar 'ns) langs bij de dokter. Want een snotvalling eindigd bij mij nogal zeer snel in een keelontsteking of een sinusitis. Beter voorkomen dan genezen zeker hè. Mijn werk is verwittigd dat ze me deze week niet meer zullen zien, wegens omstandigheidsverlof voor dochterlief. Nu hoop ik wel dat ikzelf tegen maandag weer stevig op m'n benen sta.

En gelukkig is 1 april ondertussen voorbij, want anders zouden jullie het misschien niet geloven, maar manlief kwam gisterenavond ook thuis met dezelfde pijntjes als ik. Zo gaat het hier meestal, dochterlief brengt de vieze beestjes binnen, en ze gaan pas weer weg nadat ze hier iedereen plat hebben gekregen ...

Eerste taak vandaag: de kalender 'ns goed bekijken, het is namelijk 1 april. De dag dat er waarschijnlijk heel veel grappen en grollen zullen worden uitgehaald. Met mijzelf valt het allemaal nog mee, het enige waar ze me ooit mee hebben liggen gehad, is dat ik een tijdje met een vis op m'n rug geplakt, heb rondgelopen tijdens mijn schooltijd. Voor de rest geen noemenswaardige belachelijkheden of zoiets. Maar ik moet ook wel toegeven dat ik op deze dag steeds erg op mijn hoede ben. Ze moeten héél veel overredingskracht aan de dag brengen om me vandaag iets te laten ondernemen.

Maar ik ben (natuurlijk) wel nieuwsgierig naar jullie 1-april-ervaringen ...

Het gaat vooruit, ik zit ondertussen al aan de V. Van Volumia, met "Hou me vast". Een lied dat perfect uitdrukt, hoe het er de laatste dagen in m'n hoofd aan toe gaat. Niemand weet waarom ... 

En dan ook nog Vaya con Dios met "What's a woman". Eentje van al een hele tijd geleden ...